Polskie miasta

Słone źródła stanowiły od początku bogactwo Kołobrzegu. Warzona sól stała się głównym przedmiotem handlu. "Stary Kołobrzeg", istniejący od K wieku, położony był 4 km w górę rzeki Parsęty (dzisiejsze Budzistowo). Tu w 1000 roku założono jedno z czterech pierwszych biskupstw na ziemiach polskich. Po czasach reakcji pogańskiej ponowną chrystianizację tych terenów prowadził w latach 1124-1125 biskup Otton z Bambergu. Na obecne miejsce przeniesiono Kołobrzeg w 1255 roku, nadając osadzie prawa miejskie. Okres dobrobytu mieszkańców skończył się w XVI wieku. Wojna trzydziestoletnia, pożary, zarazy i ograniczony zbyt na sól z warzelni spowodowały upadek miasta. W XVII wieku Szwedzi rozpoczęli tu prace fortyfikacyjne, prowadzone potem przez Brandenburczyków. W twierdzy kołobrzeskiej w latach 1839-1840 więziony był przez władze pruskie za swą nieugiętą postawę prymas Polski Marcin Dunin.